වසර 200කට පෙර ආරම්භ වූ පාසල් පද්ධතිය නිර්මාණය කර තිබුණේ කර්මාන්ත ශාලාවලට අවශ්‍ය සේවකයන් බිහි කිරීමටයි. සීනු හඬට වැඩ කිරීම, පේළියට හිඳ ගැනීම සහ කියන දේ පමණක් කිරීම එහි මූලික ලක්ෂණ විය.

නමුත් අද AI යුගයේදී, “කියා දෙන දේ එලෙසම කරන” (Obedience) සහ “තොරතුරු මතක තබා ගන්නා” (Memorization) පුද්ගලයින්ට වටිනාකමක් නැත. මන්ද ඒ කාර්යයන් දැන් පරිගණක වලට අපට වඩා හොඳින් කළ හැකි බැවිනි.

එසේනම්, අධ්‍යාපනයේ ඊළඟ යුගය (Education 4.0) කෙබඳු වේවිද?

1. “උගන්වනවා” (Teaching) වෙනුවට “මඟ පෙන්වීම” (Coaching)

අනාගතයේ ගුරුවරයා යනු දැනුම බෙදා දෙන්නෙක් (Knowledge Provider) නොවේ. මන්ද ඕනෑම දැනුමක් AI හරහා තත්පරයකින් ලබා ගත හැක.

• අනාගත ගුරුවරයාගේ භූමිකාව වනුයේ “Mentor” හෝ “Coach” කෙනෙකු වීමයි.
• දරුවාට ලැබෙන අති විශාල තොරතුරු ප්‍රමාණයෙන්, නිවැරදි දේ තෝරා ගන්නේ කෙසේද සහ එය භාවිතා කරන්නේ කෙසේද යන්න ඔවුන් මඟ පෙන්වනු ඇත.

2. පුද්ගලික AI ගුරුවරුන් (Hyper-Personalized Learning)

අද පන්ති කාමරයේ ළමුන් 40 දෙනෙකුට උගන්වන්නේ එකම වේගයකිනි. නමුත් මෙය අසාර්ථකය.

• මීළඟ යුගයේදී සෑම දරුවෙකුටම තමාගේම AI Tutor කෙනෙක් සිටිනු ඇත.
• එම AI එක දරුවාගේ ඉගෙනීමේ වේගය (Learning Pace) සහ රුචිකත්වයන් හඳුනාගෙන, ඊට ගැලපෙන අයුරින් පාඩම් සකස් කරනු ඇත. ගණිතයට දුර්වල දරුවාට AI එක වැඩි කාලයක් ගෙන සරලව උගන්වනු ඇත.

3. උපාධියට (Degree) වඩා කුසලතාවය (Skill) රජ වීම

“මම මේ විශ්වවිද්‍යාලයෙන් සමත් වුණා” කියන සහතිකයට අනාගතයේ වටිනාකමක් නොතිබිය හැක.

• වටිනාකම ලැබෙන්නේ “ඔබට කළ හැක්කේ කුමක්ද?” (Portfolio) යන්නටයි.
• දැනුම යනු දැන් නොමිලේ ලැබෙන දෙයකි. එබැවින් දැනුම තිබීම නොව, එම දැනුම භාවිතා කර අලුත් දෙයක් නිර්මාණය කිරීමේ හැකියාව (Creativity) අධ්‍යාපනයේ මිනුම් දණ්ඩ වනු ඇත.

4. මිනිස් ගුණාංග (The Human Touch)

ඔබේ ප්‍රියතම ලේඛක යුවාල් නෝවා හරාරි පවසන පරිදි, අනාගතයේදී පාසල්වලින් ඉගැන්විය යුතු වැදගත්ම විෂයයන් වන්නේ:

1. මානසික සමබරතාවය (Mental Stability): වේගයෙන් වෙනස් වන ලෝකයට මුහුණ දීමට ඔරොත්තු දීම.
2. විචාර බුද්ධිය (Critical Thinking): බොරුව සහ ඇත්ත වෙන් කර හඳුනා ගැනීම.
3. සහයෝගීතාවය (Collaboration): AI සමඟ සහ අනෙකුත් මිනිසුන් සමඟ එකට වැඩ කිරීම.

නිගමනය: මිනිස් දෘඪ තැටියක් (Human Hard Drive) නොවන්න

අධ්‍යාපනයේ ඊළඟ යුගයේ අරමුණ වන්නේ දරුවන්ගේ මොළය තොරතුරු වලින් පුරවා ඔවුන්ව “Human Hard Drive” එකක් කිරීම නොවේ. එහි අරමුණ විය යුත්තේ, පවතින තොරතුරු භාවිතා කර ගැටළු විසඳන “Human Processor” කෙනෙකු බිහි කිරීමයි.

අනාගතය අයිති වන්නේ පාඩම් කරන අයට නොව, නිර්මාණය කරන අයටයි.