මෙම පරිච්ඡේදය මගින් “ස්මාර්ට් නිවස” (Smart Home) යන්නෙන් ඔබ්බට ගොස්, AI තාක්ෂණය අපේ දෛනික ගෘහ ජීවිතයේ මෙහෙයුම් පද්ධතිය (Operating System) බවට පත්වන ආකාරය සාකච්ඡා කරයි.

ප්‍රධාන කරුණු:

• AI සහායකයා පවුලේ සාමාජිකයෙකු ලෙස: Alexa, Siri හෝ Google Assistant දැන් හුදෙක් උපකරණ නොවේ. ජෙනරේෂන් ඇල්ෆා දරුවන්ට ඔවුන් පවුලේ තවත් එක් සාමාජිකයෙකු හෝ “ඩිජිටල් මෙහෙකාරියක” වැනිය. දරුවන් ප්‍රශ්න ඇසීමට, කතාන්දර ඇසීමට සහ සංගීතය වාදනය කිරීමට මේවා භාවිතා කරයි.
• ගෘහ පාලනය ස්වයංක්‍රීය වීම: නිවසේ උෂ්ණත්වය පාලනය කිරීමේ සිට, කෑම බීම අවසන් වන විට ඒවා ඇණවුම් කිරීම දක්වා සියල්ල AI මගින් පාලනය වේ. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මනුෂ්‍යයන්ට “තීරණ ගැනීමේ තෙහෙට්ටුව” (Decision Fatigue) අඩු වන බව කතුවරයා පෙන්වා දෙයි.
• ආරක්ෂාව සහ පෞද්ගලිකත්වය: AI කැමරා සහ සංවේදක මගින් නිවසේ ආරක්ෂාව තහවුරු කරන අතරම, පවුලේ සාමාජිකයන්ගේ දත්ත සහ පෞද්ගලිකත්වය (Privacy) ආරක්ෂා කර ගැනීම පිළිබඳව ඇති අවදානමද මෙහි සාකච්ඡා වේ.
• තිරය මත කාලය (Screen Time) සහ AI: දෙමාපියන්ට තම දරුවන්ගේ ඩිජිටල් හැසිරීම් පාලනය කිරීමට AI මෙවලම් සහාය වේ. එහෙත් දරුවන් සහ තාක්ෂණය අතර ඇති අධික බැඳීම පාලනය කිරීම නව යුගයේ දෙමාපියන්ට ඇති ලොකුම අභියෝගයයි.

සාරාංශය: හතරවන පරිච්ඡේදය අවධාරණය කරන්නේ අනාගතයේ නිවස යනු හුදෙක් පදිංචි ස්ථානයක් නොව, අපගේ අවශ්‍යතා කලින් හඳුනාගෙන ඒවා සපුරාලන “බුද්ධිමත් පරිසරයක්” (Intelligent Environment) වන බවයි.