මනුෂ්‍ය ශිෂ්ටාචාරයේ ආරම්භයේ සිටම අපට තිබූ ලොකුම බිය “මරණයයි”. එමෙන්ම අපේ ලොකුම හීනය වූයේ “අමරණීයත්වයයි”. අතීතයේදී මෙය ආගමික හෝ දාර්ශනික සංකල්පයක් වුවද, අද වන විට කෘතිම බුද්ධිය (AI) සහ ජෛව තාක්ෂණය (Biotech) හරහා මෙය විද්‍යාත්මක යථාර්ථයක් බවට පත්වෙමින් තිබේ.

අපි සැබවින්ම “Homo Deus” හෙවත් දෙවියෙකු වැනි මිනිසෙකු කරා පරිණාමය වෙමින් සිටිනවාද?

1. දත්ත ලෙස ජීවත් වීම (Digital Immortality)

අනාගතයේදී අපේ මොළයේ ඇති මතකයන් සහ චින්තනය ඩිජිටල් දත්ත ලෙස ගබඩා කිරීමට (Mind Uploading) හැකි වුවහොත්, අපේ ශරීරය මිය ගියද අපේ “පෞරුෂය” පරිගණක පද්ධතියක් තුළ සදාකල් ජීවත් වනු ඇත. මෙය හුදු විද්‍යා ප්‍රබන්ධයක් නොව, වර්තමානයේ සිලිකන් නිම්නයේ (Silicon Valley) ප්‍රබල සාකච්ඡාවට බඳුන් වන මාතෘකාවකි.

2. AI සහ ජෛව ප්‍රතිසංස්කරණය

AI මගින් අපේ DNA පද්ධතිය විශ්ලේෂණය කර, රෝගාබාධ වැළඳීමට පෙර ඒවා නිවැරදි කිරීමටත්, වයසට යාමේ ක්‍රියාවලිය පාලනය කිරීමටත් අවශ්‍ය මග පෙන්වීම් ලබා දෙයි. මෙහිදී පරිගණකය යනු හුදු යන්ත්‍රයක් නොව, මිනිස් සිරුරේ ආයු කාලය තීරණය කරන “ජෛව මෙහෙයුම් පද්ධතියක්” බවට පත් වේ.

3. දාර්ශනික ගැටලුව: අපට අමරණීයත්වය අවශ්‍යද?

මිනිසෙකු ලෙස අප ජීවිතයට ආදරය කරන්නේ එය සීමිත (Finite) නිසාය. මරණය නොමැති ලොවක ජීවිතයේ අර්ථය කුමක්ද? ඔබ ඕෂෝ (Osho) ගේ දර්ශනය දෙස බැලුවහොත්, ජීවිතයේ සුන්දරත්වය ඇත්තේ “මේ මොහොතේ” (Living in the moment) මිස සදාකල් පැවතීම තුළ නොවේ. AI අපට දිගු ආයු කාලයක් ලබා දුන්නද, එම ජීවිතය අර්ථවත් කරගැනීමට නම් අපට “ඩිජිටල් මානුෂවාදය” අත්‍යවශ්‍ය වේ.

4. අසමානතාවයේ නව මානය

තාක්ෂණය හරහා අමරණීයත්වය ලබා ගත හැක්කේ ලොව ධනවත්ම සුළුතරයකට පමණක් නම්, එයින් නිර්මාණය වන “සුපිරි මිනිසා” සහ “සාමාන්‍ය මිනිසා” අතර පරතරය ශිෂ්ටාචාරයේ අවසානය විය හැකිය. තාක්ෂණය සැමට සාධාරණව බෙදී යාම නව පරිගණක ශිෂ්ටාචාරයේ සදාචාරාත්මක වගකීමයි.

---

නිගමනය

පරිගණකය විසින් මිනිසා දෙවියෙකු කළ හැකි වුවත්, දෙවියෙකු සතු විය යුතු “කරුණාව සහ ප්‍රඥාව” අප තාක්ෂණය තුළින් ලබා ගත යුතුය. Pariganaka.com අපේ අරමුණ වන්නේ තාක්ෂණයේ දියුණුව හමුවේ මිනිසාගේ ආත්මීය වටිනාකම අමතක නොකිරීමයි.