අතීතයේ අධ්යාපනය යනු දත්ත සහ තොරතුරු මතක තබා ගැනීමයි. නමුත් අද ඕනෑම දත්තයක් සොයා ගැනීමට AI මෙවලම් අපට සහය වේ. එසේ නම්, අපේ දරුවන්ට අනාගතයේදී අවශ්ය වන්නේ කුමන ආකාරයේ අධ්යාපනයක්ද? ඕෂෝගේ දර්ශනයට අනුව, අධ්යාපනය යනු “මතකය දියුණු කිරීම” නොව, “විඥානය අවදි කිරීමයි”.
1. මතකයෙන් මිදී නිර්මාණශීලීත්වයට (From Memory to Creativity)
අතීතයේ දක්ෂ දරුවා යනු පොත්පත් කටපාඩම් කළ දරුවාය. නමුත් අනාගතයේදී ඒ කාර්යය AI විසින් කරනු ඇත.
- ඕෂෝගේ දැක්ම: දරුවෙකු යනු පිරවිය යුතු භාජනයක් නොව, පිපිය යුතු මලකි.
- අනාගත අධ්යාපනය: AI විසින් දත්ත සපයන විට, දරුවා එම දත්ත ඇසුරින් අලුත් දෙයක් නිර්මාණය කරන්නේ කෙසේදැයි ඉගෙන ගත යුතුය. සැබෑ අධ්යාපනය දරුවාගේ සහජ නිර්මාණශීලීත්වය (Innate Creativity) මරා නොදැමිය යුතුය.
2. දැනුම (Knowledge) වෙනුවට ප්රඥාව (Wisdom)
දැනුම යනු අනුන්ගෙන් ලබාගන්නා දෙයකි. ප්රඥාව යනු තමා තුළින්ම මතු කරගන්නා දෙයකි.
- AI සතුව ඇත්තේ ලෝකයේ සියලුම “දැනුම” වුවත්, එයට “ප්රඥාව” නැත.
- දරුවන්ට ඉගැන්විය යුත්තේ ප්රශ්න වලට පිළිතුරු සෙවීමට පමණක් නොව, ජීවිතය දෙස ප්රශ්නාර්ථයකින් සහ කුතුහලයකින් (Wonder) බැලීමටයි.
3. භාවනාව: අනාගතයේ අත්යවශ්ය විෂය
තාක්ෂණය සමඟ හැදෙන දරුවාට ලැබෙන උත්තේජන (Stimulations) වැඩිය. මේ නිසා ඔවුන් පහසුවෙන් නොසන්සුන් විය හැකිය.
- විසඳුම: ඕෂෝ යෝජනා කළ පරිදි, සෑම දරුවෙකුටම කුඩා කල සිටම “නිහඬව සිටීමේ කලාව” හෙවත් භාවනාව ඉගැන්විය යුතුය.
- AI අපේ බාහිර ජීවිතය මෙහෙයවන විට, දරුවාට තමාගේ අභ්යන්තර සාමය පවත්වා ගැනීමට ඇති එකම මෙවලම භාවනාවයි.
4. ආදරය සහ ජීවිතය සැමරීම
අනාගත අධ්යාපනය දරුවාට ජීවත් වීමට මග පෙන්විය යුතුය. එය හුදෙක් උපාධි ලබා දෙන කර්මාන්ත ශාලාවක් නොවිය යුතුය. දරුවා සොබාදහමට, සංගීතයට, කලාවට සහ ආදරයට සංවේදී අයෙකු ලෙස හැදී වැඩිය යුතුය. AI විසින් ජීවිතය පහසු කරන විට, ඒ ඉතිරි වන කාලය තුළ ජීවිතය අර්ථාන්විතව සැමරීමට (Celebrate) දරුවා ඉගෙන ගත යුතුය.
ලිපියේ සාරාංශය:
“අනාගතයේ ගුරුවරයා යනු දැනුම ලබා දෙන්නෙකු නොව, දරුවා තුළ ඇති නිහඬතාවය සහ නිර්මාණශීලීත්වය අවදි කරන මගපෙන්වන්නෙකි. AI යනු අපේ උපකරණයයි; දරුවා යනු එම උපකරණය සවිඥානිකව මෙහෙයවන ස්වාමියාය.”
Leave a Reply