කෘත්‍රිම බුද්ධිය (AI) තවදුරටත් සාමාන්‍ය ඩිජිටල් මෙවලමක් පමණක් නොවේ; එය මිනිස් ශ්‍රමයේ ආර්ථිකය මූලික වශයෙන් වෙනස් කරමින් පවතී. අතීතයේ කාර්මික වෙනස්වීම් හරහා සුළු කාර්යක්ෂමතාවන් අත්පත් කර ගත්තද, නවීන AI තාක්ෂණය මගින් ආයතනවල ශ්‍රම ධාරිතාවෙන් 40% ත් 50% ත් අතර ප්‍රමාණයක් සම්පූර්ණයෙන්ම නිදහස් කර ඇත.

මෙම දැවැන්ත ඵලදායිතා වර්ධනය හේතුවෙන් සාම්ප්‍රදායික සේවා නියුක්තිය, කුසලතා වර්ධනය සහ ආයතනික ව්‍යුහය පිළිබඳව අප දන්නා සියල්ල නැවත සිතා බැලීමට ආයතනවලට මෙන්ම සේවකයින්ට ද සිදුවී තිබේ.

වැඩ කිරීමේ ඉල්ලුම් සහ සැපයුම් වක්‍රය වෙනස් වීම

වසර සිය ගණනක් තිස්සේ ව්‍යාපාරික ක්ෂේත්‍රයේ මූලික න්‍යාය වූයේ වැඩ ප්‍රමාණය වැඩි වන විට ඊට සාපේක්ෂව මිනිස් ශ්‍රම පිරිවැය ද රේඛීයව ඉහළ යාමයි.

නමුත් AI මගින් මෙම ඓතිහාසික සුසමාදර්ශය බිඳ දමමින් ශ්‍රම ඉල්ලුම් වක්‍රය වෙනස් කර ඇත. ආයතන විසින් පුනරාවර්තන සහ නීති මත පදනම් වූ කාර්යයන් AI වෙත පවරන විට, එම කාර්යයන් කිරීමේ පිරිවැය සාමාන්‍ය මිනිස් ශ්‍රම පිරිවැයට වඩා විශාල වශයෙන් අඩු වේ.

මේ සමඟම ශ්‍රම සැපයුම් වක්‍රය ද වෙනස් වෙමින් පවතී. ආයතන දැන් සාම්ප්‍රදායික උපාධි සහ සහතික මත පදනම් වූ බඳවාගැනීම්වලින් ඔබ්බට ගොස්, සැබෑ හැකියාවන් සහ යාබද කුසලතා (adjacent skills) මත පදනම්ව විවිධ පසුබිම් සහිත දක්ෂයින් ආකර්ෂණය කර ගැනීමට පෙළඹී සිටිති.

ආරම්භක මට්ටමේ රැකියා අහිමි වීම සහ ‘විනිශ්චය කිරීමේ’ හැකියාවේ වැදගත්කම

මූලික දත්ත ඇතුළත් කිරීම්, කේතකරණ (coding) සහ මූලික නීතිමය හෝ මූල්‍ය විශ්ලේෂණයන් වැනි කාර්යයන් AI මගින් සිදු කිරීමත් සමඟ, ආයතනවල ව්‍යුහය දැඩි ලෙස වෙනස් වෙමින් පවතී.

කණිෂ්ඨ සේවකයින් වසර ගණනාවක් වැරදි කරමින් අත්දැකීම් ලබාගන්නා සාම්ප්‍රදායික ‘පිරමීඩ’ ව්‍යුහය වෙනස් වී, එය දියමන්ති හැඩයේ ආයතනික ව්‍යුහයක් (Diamond-shaped organization) දක්වා විකාශනය වෙමින් පවතී. AI මගින් ආරම්භක මට්ටමේ වැඩ කටයුතු වේගවත්ව සිදු කළ හැකි බැවින්, අලුතින් සේවයට බැඳෙන්නන්ගෙන් පවා ආයතන බලාපොරොත්තු වන ‘වැඩ කිරීමේ සූදානම’ (work readiness) ඉතා ඉහළ මට්ටමකට පැමිණ ඇත.

මෙම නව පරිසරය තුළ, තීරණ ගැනීම/විනිශ්චය කිරීම (Judgment), සංවේදීතාව (Empathy) සහ මානව සබඳතා යනු ඉහළම වටිනාකමක් ඇති, යන්ත්‍ර මගින් ප්‍රතිස්ථාපනය කළ නොහැකි මිනිස් කුසලතාවන් බවට පත්ව ඇත. නිවැරදි තීරණ ගැනීමේ හැකියාව වර්ධනය කර ගැනීම සඳහා ගැඹුරු විෂය දැනුමක් සහ සැබෑ ලෝකයේ අත්දැකීම් අත්‍යවශ්‍ය වේ.

රැකියා කප්පාදුවෙන් ඔබ්බට: කුසලතා මත පදනම් වූ ආයතන ගොඩනැගීම

AI භාවිතය හරහා 40% සිට 50% දක්වා ශ්‍රම ධාරිතාවක් නිදහස් වන විට, ආයතන ප්‍රධානීන් ඉදිරියේ විකල්ප 3ක් පවතී:

1. ලාභය වැඩිකර ගැනීම: එය සම්පූර්ණ කෙටිකාලීන මූල්‍ය ප්‍රතිලාභයක් (margin) ලෙස රඳවා ගැනීම.
2. සේවා පරිසරය යාවත්කාලීන කිරීම: සේවකයින්ට නව කුසලතා ඉගෙනීමට සහ ඔවුන්ගේ මානසික සුවතාව වෙනුවෙන් කාලය වෙන් කරමින්, රැකියා පරිසරයේ ඇති පීඩනය අවම කිරීම.
3. පාරිභෝගික අත්දැකීම ඉහළ නැංවීම: නිදහස් වූ මානව ශ්‍රමය සහ දක්ෂතා පාරිභෝගිකයන් සමඟ වඩාත් සමීප සබඳතා ගොඩනඟා ගැනීමට සහ උපායමාර්ගික ගැටළු විසඳීමට යොදවා ගැනීම.

Standard Chartered සහ Unilever වැනි ලෝක ප්‍රකට ආයතන පෙන්වා දී ඇත්තේ, නව තාක්ෂණය හමුවේ සේවකයින් ඉවත් කරනවාට වඩා ඔවුන්ට නව කුසලතා ලබා දී වෙනත් අංශ වෙත යොමු කිරීම (upskilling and reskilling) ආර්ථික වශයෙන් වඩාත් තිරසාර බවයි.

අනාගතය සඳහා නව මෙහෙයුම් පද්ධතියක්

මෙම බුද්ධිමත් යුගයේ සාර්ථක වීමට නම් මානව සම්පත් අංශය (HR), තොරතුරු තාක්ෂණ අංශය (IT) සහ මෙහෙයුම් අංශය අතර ඇති සාම්ප්‍රදායික බාධක බිඳ දැමිය යුතුය. ඉහළ කළමනාකාරීත්වයේ තීරණවලින් පමණක් මෙම වෙනස සිදු කළ නොහැකි අතර, එය සැබෑ ලෙසම වැඩ කරන සේවකයින්ගේ ද සක්‍රීය දායකත්වයෙන් සිදු විය යුත්තකි.

ඇල්වින් ටොෆ්ලර් (Alvin Toffler) ගේ සුප්‍රකට කියමනක් සිහිපත් කරමින් විශේෂඥයින් අවධාරණය කරන්නේ, 21 වන සියවසේ නූගත් පුද්ගලයින් වන්නේ කියවීමට හෝ ලිවීමට නොහැකි අය නොව, “ඉගෙන ගැනීමට, ඉගෙන ගත් දේ අත්හැරීමට සහ යළි අලුතින් ඉගෙනීමට (learn, unlearn, and relearn)” නොහැකි අය බවයි.

මූලාශ්‍රය: Infotechrg / Digital Disruption – “AI Is Breaking the Economics of Work. No One Is Ready” වීඩියෝව ඇසුරිනි.